Panama borg

Eftir að hafa eitt heilu kvöldi í leit að siglingu yfir til Kólumbíu ákvað ég að koma mér úr rúminu í fyrra fallinu í þeim tilgangi að skoða gamla borgarhlutann. Mér tókst einungis að koma mér af stað um hádegi daginn eftir og leiðinn var tekinn rakleiðis í átt að gamla hlutanum. Mini-rútan sem ég tók var alveg troðin af fólki og svitinn perlaði af mér í rakanum. Ég fór úr rútunni í nokkurri fjarlægð frá svæðinu í þeim tilgangi að ganga inn í þennan séstaka borgarhluta með því að gagna inn í Kínahverfi borgarinnar, en í sömu andrá til að fá sjávargoluna í fangið. Það fyrsta sem ber fyrir augum við innganginn er stór fiskmarkaður með kjötmarkað og grænmetismarkað sér við hlið. Ég renndi fyrst í gegnum fiskmarkaðinn sem var mjög áhugaverður, enda voru þar fjölmargar sjávartegundir sem ég hafði aldrei séð áður. Lyktin þarna innandyra var mikil og sterk enda rúmlega 30 stiga hiti utandyra. Þegar ég síðan nálgaðist aðal kjarna gamla hlutans hjó ég eftir því að vænn partur af honum var vaktaður af hermönnum og óeinkennisklæddum vörðum. Þegar ég spurði einn vörðinn hvað væri á seiði, tjáði hann mér að þetta væri dvalarstaður forseta landsins og að erlendur erindreki væri í heimsókn, þar af leiðandi þyrfti ég að taka á mig krók til að nálgast miðkjarnann og höllina sem þar stendur við sjávarsíðuna.

Flest húsin á þessum slóðum bera á herðum sínum 200 til 400 ár, sem fyrir vikið gerir þennan borgarhluta afar sérstakan og skemmtilegan til göngu. Einnig eru húsin mjög mismunandi eftir tímabili en þarna eru timburhús í bland við stein- og steypuhjalla. Eitthvað var af ferðamönnum þennan daginn og hjó ég sérstaklega eftir hóp af bandarískum feðamönnum sem státuðu af bermudabuxum og háum hvítum sokkum, sem var í alla staði átakanleg sjón, sjá mynd! Einnig fannst mér áhugavert að sjá símaklefa sem enn virkaði, en það er eins með þennan heimshluta sem flesta aðra, farsímar ráða hér ríkjum þegar kemur að talsambandi, með tilheyrandi okri. Útsýnið yfir til nýja hluta borgarinnar er mjög flott og eyddi ég miklum tíma í að taka ljósmyndir með mismunandi sjónarhornum. Þegar ég gekk síðan yfir í suður hluta hverfisins, bar fyrir augum fjöldi skipa sem annað hvort voru að koma í gegnum Panamaskurðinn eða að siglandi í átt að honum, tilkomumikil sjón í alla staði.
Þegar ég síðan legg leið mína til baka fer ég að taka eftir löngum biðröðum af fólki og þegar ég athuga nánar hvað sé á seiði, kemst ég að því að þarna sé um að ræða biðröð eftir strætó, mjög sérstakt í allri ringulreiðinni sem borginni fylgir. Ég ákveð engu að síður að ganga alla leiðina að gistiheimilinu sem tók mig 3 klst með viðkomu í einu skuggalegu hverfi sem ég álpaðist óvart inní, án þess þó að verða fyrir áreiti.

Þegar ég kem síðan á gistiheimilið hitti ég par sem kom þangað deginum áður og tjá þau mér að þeim hafi verið boðið að fara með heimamanni að sjá landsleik Panama og El Salvador sem var liður í úrslitum Mið Ameríku keppninnar, sem var haldin var í borginni. Ég ákvað að slá til og athuga hvort ég gæti ekki fengið að fljóta með, enda kominn tími til að skella sér á knattspyrnuleik í þessum heimshluta. Ég henti því frá mér dótinu mínu og rölti með parinu að nálægum veitingastað þar sem að sá innfæddi ætlaði að pikka þau upp. Þegar ég kynni mér fyrir manninum þá kemur í ljós að hann er lögfræðingur sem starfar fyrir borgina og með honum í för er unnusta hans. Þau eru hin almennilegustu og bjóða mér að slást í för með þeim, sem ég að sjálfsögðu þáði samstundis. Við tók 20 mín akstur í átt að leikvanginum með tilheyrandi töfum við að finna bílastæði.
Þegar við síðan nálgumst leikvanginn rétt fyrir upphaf leiksins, kemur í ljós að náunginn sem átti að redda miðunum er hvergi að finna. Fyrir utan leikvanginn var þó ekki mjög mikið um manninn og virtist sem að ekki væri mikil stemming fyrir þessum leik. Að sama skapi var eitthvert vesen fyrir fólk að komast inn á leikvanginn, sökum öryggisgæslu sem var í tómu tjóni þarna fyrir utan. Eftir dúk og disk finnum við okkar mann og mér er samstundis réttur rauður bolur með bjórauglýsingu, til að vera í lit með heimamönnum.

Fljótlega eftir að á leikvanginn var komið spratt upp í mér gamli vallarvörðurinn á Kaplakrika, sem undraðist yfir ástandi grassins á leikvanginum, en það var vægast sagt laust í sér og þar af leiðandi ekki séð fyrir að einhver sambabolti yrði á boðstólum þetta kvöldið. Einnig var leikvangurinn aðeins hálfsetinn, þrátt fyrir að miðaverðið hafi ekki verið hátt eða 1000 kr. Að sama skapi var ekki við því að búast að margir stuðningsmenn El Salvador væru á svæðinu þar sem að það kostar skildinginn að koma sér til Panama, það kom hins vegar á óvart hversu fáir heimamenn voru mættir.
Sökum fámennis fundum við fín sæti á meðal heimamanna og stuttu síðar byrjaði leikurinn. Ég var fljótur að hóa í einn af bjórsölustrákunum á svæðinu og keypti bjór handa samferðafólki mínu. Nokkrir stuðningsmenn sem sátu fyrir framan mig sátu ekki heldur á sér og keyptu restina af bjórunum sem pilturinn var að selja,  eða 10 stykki fyrir 4 menn. Það er svo sem ekkert fréttnæmt við það, nema fyrir þær sakir að öllum bjórnum var raðað þétt saman undir einu sætinu. Ég hugsaði ekkert meira út í þetta enda upptekin við að horfa á leikinn og fræðast um einstaka leikmenn. Þegar ég var búinn með bjórinn, kallaði ég snarlega í annan sölustrák sem birtist við innganginn. Ekki stóð á félögunum í þetta skiptið heldur og keyptu þeir upp restina af bjórnum, eða 6 stykki. Ég var aðeins búinn að taka nokkra sopa af bjórnum mínum þegar Panama skorar fyrsta mark leiksins og þá rann upp fyrir mér hvers vegna þessi bjórsöfnun hafi átt sér stað. Félagarnir, ásamt öðrum heimamönnum í grennd, hófu að kasta fullum bjórglösunum yfir hvorn annan líkt og að það þyrfti að slökkva eld á svæðinu. Á þessum tímapunkti var ég eini maðurinn á svæðinu sem lét nægja að láta mjöðinn renna niður kverkarnar. Þarna stóð ég steinhissa, rennblautur af bjór að innan sem utan á meðan ég velti því fyrir mér hvernig þetta endar ef að Panama tæki upp á því að raða inn mörkum.
Sagan endurtók sig einungis einu sinni í viðbót og hlóðu félagarnir því í mig nokkrum af sínum aukabjórum, enda hafði ég bent þeim á að mér finndist þetta nokkur sóun á góðum drykk!
Það var afslöppuð stemming á svæðinu eftir leikinn þar sem að engar bullur voru á svæðinu og því ekki mikið um óeirðalögreglu heldur. Við komust fyrir vikið nokkuð fljótt af svæðinu og inn í miðborgarkjarnann að nýju. Við kvöddum lögfræðinginn með virtum sem að þessu sinni skutlaði okkur upp að dyrum, helvíti fínn náungi þar á ferð. Það versta við þessa ferð var að ég gleymdi að taka með mér myndavélina og því eru engar myndir til, sem er synd og skömm!

Þegar inn í garð gistiheimilisins var komið rann upp fyrir okkur að eigandinn, vinir, starfsmenn og gestir voru að skemmta sér saman í garðinum. Parið var eitthvað þreytt eftir daginn og ákvað að draga sig í hlé, á meðan ég féllst á að fá mér romm að hætti heimamanna. Glaumurinn hélt áfram þangað til að við vorum 4 eftir, ég, tvær innfæddar stelpur og einn af starfsmönnum afgreiðslunnar sem var á þessum tímapunkti eini starfsmaðurinn á vakt.
Við höfðum setið um stund og rætt allt milli himins og jarðar þegar samkynhneigð varð viðfangsefni hringborðsumræðunnar. Ég tjáði þeim hversu mikið afstaða íslendinga gagnvart samkynhneigð hafi breyst  á undanförnum 20 árum. Svo mikið að í dag væri Forsetisráðherra okkar lespía og einn vinsælasti söngvari landsins hommi. Eitt leiddi að öðru þar til að ég gaf í skyn að starfsmaðurinn (sem er kólumbískt fiðrildi, rúmlega fertugt) væri samkynhneigður. Hann þverneitaði um stund, en viðurkenndi það síðan fyrir okkur með miklum létti, að er virtist. Hann spurði mig um hæl að hvoru kyninu ég hændist og fékk þær upplýsingar að ég heillaðist af konum! Ég sá í augnaráði starfsmannsins að hann væri ekki tilbúinn til að gefa mig upp á bátinn, þrátt fyrir þá staðreynd að himinn og haf væri á milli kynhneigðar okkar. Stelpurnar kvöddu stuttu síðar, enda klukkan orðinn 5 að morgni. Ég tjáði starfsmanninum að ég ætlaði mér að gera slíkt í hið sama enda orðinn þreyttur eftir viðburðaríkan dag. Þegar ég ætla síðan að kveðja biður hann mig um að leyfa sér að veita mér munnmök og kom mér þar af leiðandi í opna skjöldu. Ég ítrekaði fyrir honum að ég væri ekki samkynhneigður en þá benti hann mér á,  "að loka bara augunum". Ég horfði beint í augun á honum og sagði hægt og örugglega við hann að ég hefði ekki áhuga og þyrfti að fara að leggja mig, þakkaði honum fyrir kvöldið og gerði á mér fararsnið. Þá lagðist hann á skeljarnar og hélt utan um hægri fótinn á mér á meðan hann nánast grátbað mig, með hvolpaaugum, um að gefa sér 10 sekúndur til að veita mér munnmök, en þegar ég rykti fætinum aðeins til hliðar, datt bónin niður í 5 sekúndur. Ég reisti hann á fætur og sagði honum að það myndi aldrei gerast og því fyrr sem hann áttaði sig á þeirri staðreynd, því betra. Hann tók þá sönsum og baðst afsökunar á hegðun sinni sem ég tók gilda. Ég bauð góða nótt og lagðist til hvílu. Hins vegar tók ég aftur á móti góðan tíma til að fara í gegnum daginn og nóttina, enda þar á nógu að taka og ekki síst nýafstaðinn farsi!

Daginn eftir ákvað ég að skoða önnur gistiheimili og þá sérstaklega eitt sem er þekkt fyrir að útvega góðar skútur yfir til Kólumbíu. Þegar ég loksins finn gistiheimilið er mér tjáð að það sé laust rými daginn eftir en einungis í 2 nætur. En það sem betra var að það væri einnig laust rými í eina skútu sem ætti sennilega að leggja af stað eftir 5 daga. Ég slæ til og læt skrá mig á þessar tvær nætur og skútuna sömuleiðis, ekki þótti mér verra að heyra að skipstjórinn væri spænskur enda oft töluð full mikil enska í kringum mig á þessu ferðalagi mínu. Ég ákvað að taka kvöldið í að undirbúa mig fyrir næstu daga og skoða gistimöguleika á þeim stað þaðan sem skútan átti að sigla úr höfn. Einnig fór ég upp á skrifstofu til að láta vita að ég myndi stimpla mig út daginn eftir en þá er einmitt sá kólumbíski mættur til starfa að nýju, virkilega skömmustulegur þegar hann tók eftir mér. Ég gaf honum í skyn að það sem hafði gerst nóttina áður hefði ekkert með það að gera að ég væri á leið í burtu, heldur mikið frekar þörf fyrir að breyta til og að sama skapi væri hitt gistiheimilið með fleiri skútur á sínum snærum. Hann  var feginn því að ég væri ekki vondur út í hann eftir það sem á undan hafi gengið og óskaði mér velfarnaðar í sínu heimalandi.
Nýja gistiheimilið virtist búa yfir afslappaðri stemmingu og var ég breytingunni feginn, enda var þetta gistiheimili mun betur staðsett. Ég kynnist fljótt bandarískum náunga og tveimur stúlkum frá Kanada og Ástralíu. Sá bandaríski var ólmur að kaupa eitthvað sameiginlega í matinn og elda þetta kvöldið, sem mér leist mjög vel á enda var hugmyndin að kaupa sjávarfang. Í stuttu máli sagt þá gekk eldamennskan vel upp hjá okkur og saman sátum við með stúlkunum fram eftir nóttu að spjalli. Áður en við buðum góða nótt ákváðum við að skella okkur næsta dag í gamla bæinn en stúlkurnar voru ekki búnar að spóka sig um þar. Einnig var ákveðið að fara og skoða Panamaskurðinn enda ekki hægt að segja frá því að maður hafi ekki athugað þetta merka mannvirki. Dagurinn var mjög heitur og rakur, þannig að við fórum frekar seint af stað til að skoða gamla bæinn. Engu að síður var þægilegt að vera þar á þessum tíma enda ekki mikið um manninn í þessum hita. Þrátt fyrir að það væri langt liðið á daginn ákváðum við að skella okkur að Panamaskurðinum en þegar við komum á BSÍ Panamaborgar gerir líka þetta úrhellisveður, þannig að ekki var hundi úti sigandi. Við gerðum gott úr þessu og fórum á stúfana til að athuga með ferðir að karabísku ströndinni og aðra staði sem hinir höfðu hugnast að leggja leið sína. Ég ákvað að taka kvöldið í kvikmyndagláp enda enn úrhellis rigning úti og því lítið spennandi að tékka á næturlífinu. Mér var tjáð að ég gæti verið aðra nótt sem var alveg afbragð þar sem að skútuförinni hafði seinkað um 2 daga og því gæfist mér meiri tími til að áforma framhaldið, enda ekki á það treystandi að vera með internettengingu við ströndina.

Dagurinn fór rólega af stað og var ekki farið á rólið fyrr en eftir hádegi, fyrst til að snæða eitthvað og síðan til að gera aðra tilraun við skurðinn. Við héldum að umferðamiðstöðinni til þess að taka rútu sem keyrir meðfram skurðinum. Fyrst fórum við á vitlausan stað, þar sem ekki sást hvernig skurðurinn virkar varðandi hækkun og lækkun vatnsins. Engu að síður var flott að sjá þá fjölbreyttu skipaumferð sem fyrir augum bar á fljótinu, Olíufluttningaskip, Fragtskip og Skemmtiferðaskip. Við fengum þær upplýsingar hjá heimamanni að aðal útsýnisstaðurinn lokaði kl. 18 þannig að við þyrftum að koma okkur þangað sem fyrst ef við ætluðum að eyða þar góðum tíma. Sem betur fer renndi leigubíll framhjá stuttu síðar og kom okkur á áfangastað á góðum tíma. Þegar við erum að renna í hlað tek ég eftir einum náunga sem var með mér á eyjunni í Honduras, en hann var á leiðinni frá staðnum. Ég hrósaði happi yfir að hafa ekki verið fyrr á ferðinni, því að þessi náungi er ákveðið afbrigði af Cable Guy, uppáþrengjandi með afbrigðum. Það var virkilega merkilegt að fylgjast með skipunum renna í hólfið sem hækkar og lækkar vatnið og virkar því eins og skipalyfta. Sérstaklega var skemmtilegt þegar eitt stærsta skemmtiferðaskip heims Quenn Victoria II rétt svo náði að tilla sér í hólfið, með flesta gesti skipsins og starfsfólk veifandi til okkar. Á leiðinn heim að gistiheimilinu rakst ég á einstaklega sérkennilegt fyrirtæki en það bauð upp á 24 tíma líkkistuþjónustu, sjá mynd. Kvöldið var náðugt en fullt af tilhlökkun enda þurfti ég að vakna eldsnemma til að ná rútu að strandlengju Karabíska hafsins.

Í næstu færslu segi ég frá heimsókn minni í strandbæinn og siglingunni um San Blas eyjaklasann en hann býr yfir 365 eyjum sem einungis státa af sandi og pálmatrjám sem reyndar voru plöntuð af einum þjóðflokki indjána sem búa á stærri eyjunum....Draumi líkast!

Með því að smella á fyrstu myndina þá er hægt að skoða þær allar stækkaðar!

Costa Rica til Panamá

Eftir að hafa komist áfallalaust yfir landamæri Costa Rica héldum við félagarnir í 2 tíma rútuferð til bæjar þar sem við ætluðum að gista eina nótt og síðan myndu leiðir skilja. Ég var ákveðinn í að dvelja ekki lengi í landinu en Bruno hafði ætlað sér að skoða nokkra staði. Það voru einna helst tvær ástæður fyrir því að ég gat ekki hugsað mér að dvelja lengi í landinu, miklar rigningar og mikill fjöldi stöðugt gjammandi bandarískra túrista hvarvetna. Daginn eftir hélt ég beinustu leið til höfuðborgarinnar, einungis til að rölta með mitt hafurtask í gegnum nokkur hverfi á leið minni að næstu rútustöð. Þar hoppaði ég uppí næstu rútu í átt að karabíska hafinu, í þeirri von að fá rigningalausan dag til að skoða skóglendi sem hýsir fjöldan allan af mismunandi dýrategendum.

Það var svo sem ekki mikið að sjá í allri rigningunni á leiðinni en ég fékk samt tilfinningu fyrir því hversu fallegt land Costa Rica er í rauninni og gæti því hugsað mér að snúa þangað aftur einhvern daginn til að njóta náttúrunnar þar. Menningin er hins vegar nokkuð mikið lituð af Bandaríkjunum og því sker landið sig svolítið frá þeim löndum sem ég var búinn að kynnast hingað til. Rútuferðin var ágæt og lenti ég á góðu spjalli við ungan mann sem vann við að viðhalda m.a. vökvunarbúnaði fyrir eina af hinum stóru bananaekrum sem bandaríks fyrirtæki eiga og reka. 

Þegar ég loks komst á áfangastað var kl. orðin níu um kvöldið og tók ég á það ráð að athuga með gistingu við hliðina á rútustöðinni þar sem að það leit út fyrir enn eina rigninga dembuna. Mér til mikillar gleði var laust rúm á þessu ágæta gistiheimili sem rekið var af Ítala á mínum aldri sem hafði byggt þetta upp frá grunni síðustu ár. Móðir hans var þarna líka, honum til halds og trausts, svona rétt á milli þess að hún skellti í sig áfengum drykkjum og spjallaði við gesti! Ég kom mér fyrir og tók síðan röltið um þetta litla þorp þar sem að Kreólar eru uppistaða íbúanna, þeir eru mjög dökkir á hörund, margir með rastafari-klippingu og heilsa hvor öðrum á skondin hátt eða „What happend“ („Hvað gerðist“ í beinni þýðingu). Sökum mikilla rigninga var ekki mikið um að vera í þorpinu, ég rölti samt um það og hjó eftir að það var sérstakt hljóð í umhverfinu sem síðar komí ljós að voru körtur að flippa í pollum og tjörnum allt í kring. Eftir göngutúrinn tók ég þá ákvörðun að elda eitthvað létt á gistiheimilinu og koma mér snemma í háttinn, enda þreyttur eftir allt ferðalagið.

Um morguninn dreif ég mig af stað til þess að taka göngutúr um verndað skóglendi sem stendur við hlið þorpsins, meðfram strandlengjunni. Ég rakst á tvær stúlkur þegar ég var nýkominn á aðal stíg skógarins og við ákváðum að rölta saman. Stuttu síðar rekumst við á ungan heimamann sem er öllu kunnugur um þessar slóðir, varðandi gróðufar og dýraríkið. Við ákváðum að þyggja boð hans um að kynna okkur svæðið en fljótlega eftir það byrjaði að rigna eldi og brennisteini þannig að við þurftum að leita skjóls undir einum yfirbyggðum bekk sem stóð við stíginn. Þegar stytti upp hófum við göngutúrinn sem var mjög áhugaverður, strákurinn benti okkur á allskyns kvikindi sem við höfðum ella aldrei tekið eftir í gróðrinum. Þarna var að finna eðlur, allskyns kóngulær, fjöldi fuglategunda, leðurblökur, snákar og þá aðallega Viper-snákurinn sem er gulur og einn sá eitraðasti í heimi, en þeir voru þarna allt í kring. Einnig rákumst við á nokkrar tegundir af apaköttum, mauraætur og þvottabirni, en einn þeirra nálgaðist mig forvitnilega og settist pollrólegur rétt fyrir framan tærnar á mér, falleg skepna þar á ferð.

Við enduðum á því að ganga einhverja 15km þennan daginn, aðallega í grenjandi rigningu sem gerði það að verkum að manni var orðið hálfkalt. Ég tók þá upp á því að skella mér í sjóinn þrátt fyrir háa ölduhæð enda sjórinn mun heitari en regnið. Þegar ég síðan byrjaði að ræða hvað strákurinn tæki fyrir túrinn, vildi hann ekki peninginn, sagðist hafa gert þetta ánægjunnar vegna. Ég hlustaði ekki á það og lét hann fá pening sem var ekkert annað en sanngjarnt, enda opnaði hann augu mín fyrir þessu umhverfi. Við enduðum síðan á því að versla heimabruggað romm fyrir kvöldið, svo allt yrði klappað og klárt eftir volgu sturtuna á gistiheimilinu.

Á gistiheimilinu var að finna fínasta fólk og sátum við við skál fram eftir kvöldi. Það endaði síðan með því að ég og tveir hressir mexíkanar ákváðum að kíkja á pöbbinn til að athuga stemminguna. Það endaði með léttu spjalli við innfædda og drykkju fram eftir nóttu sem þýddi að ég kom mér ekki á lappir fyrr en um 10 morguninn. Ég var staðráðinn í því að skella mér yfir landamæri Panamá þennan daginn enda lítið varið í það að dvelja lengur á þessum slóðum í allri rigningunni. Eins og svo oft áður á mínum ferðum fékk ég sæti í rútu sem var að leggja í hann þegar ég mætti á rútustöðina. Ferðin að landamærunum var að mestu í gegnum bananaekrur sem ég hafði ekki upplifað áður. Til að fara yfir landamærin þurfti ég að ganga yfir brú með lestarteinum sem minnti mig á atriði úr hinni sígildu kvikmynd „Stand by me“. Það tók nokkurn tíma að bíða eftir vegabréfsáritun en þegar það var afstaðið skellti ég mér uppí næsta farskjóta í þeim tilgangi að fara á enn eina eyjuna. 

Þegar ég loks kemst á áfangastað, eftir að farkosturinn hafði bilað á miðri leið, er mér tilkynnt um að sama rigningatíðin sé á þessum slóðum og ekki séð fyrir endan á henni. Ég hugsaði mig ekki tvisvar um og bað bílstjórann að nálgast næstu rútu í þeim tilgangi að fara alla leið yfir á Kyrrahafsströndina en þar átti að vera minna um rigningu. Þegar ég síðan kom á endastöð rútunnar sem var í borg einni nokkuð frá strandlengjunni, var kl. orðin 10 um kvöldið og því lá beinast að finna gistingu. Þar sem að einhver hátíð var að hefjast þarna í kring var það þrautinni þyngra að finna gistingu, allt uppbókað. Á einu hótelinu var mér bent á að taka ekki áhættuna á að rölta um þetta svæði þar sem að nokkuð væri um að útlendingar væru rændir á þessum slóðum. Fólkið benti mér á að allt væri upppantað í borginni þar sem að einhver hátíð væri að hefjast í næsta nágrenni. Þau bentu mér á einn stað sem gæti verið með gistingu og sögðu mér að taka leigubíl þangað, þó að það væri ekki ýkja langt þangað. Ég þakkaði þeim fyrir góð ráð og tók leigubíl á þennan stað til að vera ekki að storka örlögunum enn og aftur. Gistingin var hjá gamalli konu sem rak stórt og mikið gistiheimili. Hún lét mig fá herbergi fyrir 3 á verði fyrir einn sem var einstaklega hugulsamt af henni. Herbergið var svo sem ekki neinn lúxus en sturtan virkaði alla vega. Ég gerði lítið þetta kvöldið, annað en að rölta aðeins um svæðið til að finna sígarettur sem var þrautinni þyngri en loks hjálpaði mér einn ógæfumaður til að finna sígarettusala og fékk hann nokkrar rettur fyrir vikið. Eftir að hafa sagt skilið við ógæfumanni kom ég mér fljótlega í háttinn með það fyrir augum að komast á ströndina í dagsbirtu.

Ég hoppaði út úr smárútunni við afleggjarann til strandarinnar án þess að gera mér grein fyrir hversu langt væri þangað. Ég tók á það ráð að rölta meðfram veginum njótandi umhverfisins, en eftir ca. 6 km tjáði mér einn innfæddur að enn væru 10 km að ströndinni og ég væri best settur með að taka leigubíl þangað. Ég tók ráðum hans og veifaði næsta taxa sem renndi framhjá mér, reyndar eftir dúk og disk. Leigubílsstjórinn tjáði mér að ekki væri mikið úrval af gistingu á svæðinu en benti mér á ítalskt par sem væru að reka gistiheimili og ekki skemmdi fyrir að þau væru með góðar pizzur á boðstólum.

Það var lítið mál að fá gistiaðstöðu hjá þeim ítölsku enda fátt um manninn á svæðinu en að sama skapi ekki mörg gistiheimili, reyndar ekki mikið um byggingar á svæðinu sem var alveg eftir mínu höfði. Gistirýmið sjálft var frábrugðið þeim sem ég hafði komist í kynni við eða einhverskonar strákofi með grófum kojum sem reyndar höfðu flugnanet, til allrar hamingju. Parið hafði komið á þennan stað fyrir 10 árum, þegar þau voru að ferðast um landið. Þau urðu svo hrifinn af staðnum að þau fóru að spyrjast fyrir um hvort að hægt væri að fjárfesta í landi á þessum stað. Það kom í ljós að svo væri og ákváðu þau stuttu síðar að fara heim til Ítalíu og safna pening í þeim tilgangi að koma aftur og kaupa landskika. Fyrsta árið bjuggu þau í tjaldi á meðan var verið að reisa húsið þeirra, ásamt því að tengja vatn og rafmagn. Síðan hafa þau verið að bæta við gistirýmum hægt og bítandi, án þess að taka lán. Skemmtilegt og athyglisvert fólk þar á ferð.

Þegar ég síðan rölti niður á ströndina sé ég að strandlengjan nær yfir u.þ.b. 10 km og varla hræða á ferðinni, virkilega flott svæði. Næstu tvo daga eyddi ég á ströndinni ásamt nokkrum öðrum en á laugardagskvöldinu tóku rútur að berast á svæðið fullar af fólki í skemmtanahugleiðingum. Ég var ekki neinu stuði til að umgangast fólk og ákvað að fara snemma í háttinn til að eyða síðast deginum þarna í góðu ásigkomulagi. 

Daginn eftir var ströndin gjörsamlega pökkuð af fólki sem var þarna ennþá frá því um nóttina eða hefðu lagt leið sína þangað um morguninn. Þarna var mikið líf og fjör, fólk var að spila strandbolta og leika sér á brimbrettum, á meðan aðrir lágu í áfengisdauða undir pálmatrjám. Ég rölti alla strandlengjuna í félagskap hunds sem hafði tekið ástfóstri við mig á leiðinni. Á meðan á göngunni stóð flugu nokkrir hópar af Pelíkönum meðfram strandlengjunni, sem var afar tilkomumikil sjón. Þrátt fyrir að mér liði virkilega vel á þessum stað var ég ákveðinn í því að skella mér til Panamáborgar daginn eftir, enda var mér tjáð að það gæti tekið dágóðan tíma að fá pláss í skútu á leið til Kólumbíu.

Í þetta skipti tók ég leigubíl alla leið að vegamótunum þar sem hægt var að stökkva upp í litlar rútur á leið til næstu borgar. Enn og aftur þurfti ég aðeins að bíða í nokkrar mínútur eftir að næsta rúta yfirgæfi svæðið og í þetta skipti alla leið til Panamá-borgar. Leiðin til borgarinnar skartaði fallegu landslagi, sérstaklega var tilkomumikið þegar rútan fór yfir brúna yfir Panamáskurðinn, en ekki síður áhrifaríkt að sjá borgina rísa upp úr landslaginu. 

Ég var ekki búinn að plana neitt voðalega mikið hvar ég skyldi finna gistingu, nema fyrir utan eitt heimilisfang sem ég hafði fundið á netinu og litist ágætlega á staðsetninguna. Ég hoppaði því upp í enn eina smárútuna sem var troðfull af fólki án þess að vita hvar ég ætti að hoppa út. Bílstjórinn tók vel í bón mína um að láta mig vita þegar við værum nálægt götunni sem gistiheimilið er staðsett. Ekki frekar en fyrri daginn var ég með pantaða gistingu, en heppnin virðist fylgja mér á ferðalögum og í þetta skipti varð þar engin breyting á. Ég fékk laust rúm og tók því fegins hendi, þrátt fyrir að það væri ekki það hreinlegasta ákkúrat þá stundina. Þetta kvöldið skyldi vera tekið í rólegheitum þar sem að næsti dagur færi í að kynna mér borgina örlítið.

Ég náði að sofa ágætlega þessa nótt og var því nokkuð ferskur fyrir verkefni dagsins en það var að finna banka til að skipta gjaldeyri frá Kosta Ríka. Ég kom mér auðveldlega niður í bæ eftir að hafa kynnt mér hvar flestir bankarnir væru niðurkomnir. Það tók mig hins vegar allan daginn að flakka á milli banka þar sem hver og einn tjáði mér að þeir stæðu ekki í gjaldeyrisviðskiptum. Þetta voru s.s. allt fjárfestingabankar og það fór um mig íslenskur hrunhrollur í þeim 30 stiga hita sem var þennan daginn.Um kvöldið ákvað ég að skella mér í bíó í verslunarmiðstöð nálægt miðbænum, myndin var nýjasta verkefni Clint Eastwood og fjallaði um dauðann og framliðna, fínasta mynd. Þegar ég kom á gistiheimilið var fólk að fá sér neðan í því og bauð mér að taka þátt í gleðskapnum. Ég gerði það af hálfum hug og fór síðan nokkuð snemma í háttinn, enda staðráðinn í því að skipta peningunum daginn eftir.

Í stuttu máli sagt þá tók nánast allan næsta dag að fá þessum peningum skipt. Ég fór meira að segja í útibú Seðlabanka Kosta Ríka, en þeir gátu ekki einu sinni skipt fyrir mig sínum eigin gjaldmiðli í dollara, alveg með hreinum ólíkindum. Þetta endaði með því að ég fann eina af fáum gjaldeyrisbúllum borgarinnar og fékk peningunum skipt, eftir að hafa samið um ágætis kjör við eigandann, sem reyndar leit út fyrir að hafa lítinn áhuga á löglegum viðskiptum, en var þó sanngjarn í mínu tilfelli. Ég ákvað að eyða kvöldinu í að reyna finna skútu til að flytja mig yfir til Kólumbíu og dreif mig því í að versla inn og fara á gistiheimilið til að leita upplýsinga hjá starfsmönnum þess. Kvöldið fór því að mestu í að elda og leita að skútum sem væru að leggja í hann á næstu dögum. Það gekk reyndar mjög illa og var ég farinn að halda að ég yrði að kaupa mér rándýrt flug yfir landamærin, enda ekkert vit í að fara í gegnum frumskógarbeltið sem skilur löndin að því að það er bæði seinlegt og hættulegt. Seinlegt sökum lélegra samgangna og hættulegt sökum þess að á þessu svæði heldur andspyrnuhreyfing kólumbískra skæruliða sig, eða FARC eins og þeir eru kallaðir. 

Næsta færsla mun fjalla um síðustu dagana í Panamá og siglinguna yfir til Kólumbíu !

Stokkið fram af brú í Ecuador !

Félagi minn (rússneskur-finni) sem sést stökkva á myndbandinu, klikkaði illilega á upptökunni þegar ég stökk nokkru áður....synd og skömm en það var að sjálfsögðu mun meiri íburður í því stökki ;)

Skömmu eftir lokabardaga hanana !!

Stuttu síðar ....

Skrautlegt kvöld í alla staði :)

Létt ölvaður á hanaati í Ecuador

Minn hani hafði betur ;) .... hérna má hins vegar sjá hvernig haninn sem tapaði leit út eftir bardagann!

Knattspyrnustemming í Medellín, Kólumbíu !!

Námuferð í Potosi, Bolivíu !

Þetta var svo sannarlega ein mesta upplifun mín hingað til....það er reyndar fátt sem getur toppað þessa lífsreynslu :)

Rútuferð um eyjuna Ometepe í Nicaragua.

Stuttu eftir að við höfðum þurft að stoppa um stund til að hleypa heillri jarðaför framhjá okkur með líkkistuna fremsta í flokki. Annars heyrist alveg að rútan er að hrynja í sundur....kannski ekkert skrítið, þar sem að hún var mjög gömul og vegirnir þarna voru nánast einungis fyrir jeppa osfv.

Hjólreiðatúr um Granada í Nicaragua !

Quenn Victoria á leið í gegn um Panamaskurðinn !

Í grenjandi rigningu við strendur Costa Rica !

Nicaragua

Líkt og ég greindi frá í síðasta pistli þá var ég síðast staddur í hættulegustu borg Hondúras, kominn með í magann og á leið yfir landamæri Nicaragua. Dagurinn byrjaði á því að reyna skila sem mestu í klósettið áður en reynt væri að ná fari að landamærunum. Eftir að hafa misst af rútu sem leit út fyrir að vera í ágætis lagi, ákváðum við (ég og Bruno) að skella okkur í típíska bekkjarútu (chicken bus) með tilheyrandi óþægindum og þar af leiðandi sérsniðið að mínum þörfum þann daginn. Þegar rútan loks kemst á áfangastað, s.s. þar sem að við þurfum að stimpla okkur úr landi, þá kemur í ljós að það er enn 2km að vegabréfsáritun Nicaragua. Ég var langt frá því að vera í stakk búinn að rölta með farangurinn þennan spöl og ákváðum við að taka boði tveggja unglingsstráka um að ferja okkur á einhverskonar bekkjarhjóli í gegnum rykmökkinn sem þyrlaðist upp frá öðrum farartækjum á svæðinu. Sjálf innritunin gekk líkt og ávalt vandræðalaust fyrir sig, enda ég og Bruno báðir talandi á spænsku sem virðist vera einhverskonar bólusetning við því að lenda í vandræðum með landamæraverði.

Ég þurfti að eiga enn eitt klósettdramað áður en ég gæti haldið áfram, í þetta skipti við viðbjóðslegan kamar. Þegar kamardramað var afstaðin ferjuðu strákarnir okkur að þeim stað þar sem við gætum tekið næstu rútu inn í Nicaragua, sem var að sjálfsögðu önnur bekkjarrúta en sem betur fer ekki troðfull af fólki eins og þær eru oft. Ég var núna farinn að hafa magaverki líka og því ekki í neinu farastuði. Ekki skánaði ástandið þegar hjá mér settist kona með tvö hænsni í poka, þannig að höfuð þeirra stóðu út og lágu við kjöltu mína, grunlausar um að þeirra viðvera á jarðríki yrði væntanlega brátt lokið. 

Við komust loksins til León eftir 8 tíma ferðalag og fundum okkur fljótlega gistiheimili mér til mikillar gleði því á þeim tímapunkti var ég orðinn hundveikur og vildi helst leggjast fyrir með þægilega fjarlægð frá baðherberginu. Við gistum þarna í eina nótt og eyddi ég mestum tímanum í herberginu á gistiheimilinu og get þar af leiðandi ekki greint mikið frá þessum annars ágæta stað. Við vorum hins vegar ákveðnir í að drífa okkur til borgarinnar Granada, sem var annáluð fyrir að vera athyglisverð og falleg lítil borg.

Það var því lagt í hann aftur snemma næsta dag og í þetta skipti var ferðamátinn aðeins betri eða rútukálfur sem bar 20 farþega og var ekki sístoppandi fyrir hinum þessum við vegakantinn. Við skiptum um rútu í höfuðborginni Managua og brunuðum beinustu leið til Granada, þar sem við komum um miðjan dag. Borgin lagðist strax ágætlega í mig enda minnti hún mig meira á gamla borg á Spáni en Mið Ameríku, enda flestar byggingar frá nýlendutímum spánverja enn uppistandandi. Við vorum hvorugir búnir að kortleggja borgina hvað varðar gistingu, nema ég hafði párað niður heimilisfang á gistiheimili sem mér hafði litist mjög vel á. Við ákváðum að athuga betur með þessa gistingu og lögðum í göngutúr með allt hafurtaskið í 30 stiga hita og sól. Við ráfuðum um svæðið spyrjandi unglingaklíkur, gamlar konur og búðareiganda til vegar án þess að finna staðinn og vorum því búnir að gefa þennan gistikostinn á bátinn þegar við ráfuðum á hann fyrir tilviljun, einungis til að komast að því að hann var lokaður yfir hátíðirnar. Við ákváðum að finna miðbæjarkjarnann og spyrjast fyrir þar í kring sem endaði með að við fundum gistiheimili sem var ekki upp á marga fiska en var nógu gott fyrir nóttina. Við fórum reyndar strax í göngutúr til að athuga með fleiri staði og fundum einn ákjósanlegan fyrir næstu nætur. Ég gerði ekki mikið meira það kvöldið enda enn með magann í eftirdragi. 

Næstu tvo daga var ég meira og minna á nýja gistiheimilinu með einstaka stuttum göngutúr, svona rétt til að láta blóðrásina ganga aðeins. Á gamlársdag var ég orðinn nokkuð ferskur aftur og því tilbúinn til að taka aðeins á því. Ég og Bruno höfðum aðeins kynnst fólkinu á gistiheimilinu og þá aðallega pari frá Chile sem var að ferðast alla leið til Alaska frá Chile á Volkswagen bjöllu. Við ákváðum því ásamt athyglisverðum frönskum strák (sjónhverfingamaður) að elda saman þetta kvöldið og fara síðan út á lífið.

Eftir ánægjulegt kvöld saman, skelltum við okkur í göngutúr til að ná flugeldasýningunni um miðnætti.

Við lendum fljótlega í því að heimamaður, búsettur í bandríkjunum, skellir sogskálum sínum á hópinn og er ekkert á því að sleppa takinu. Ágætis náungi, svolítið yfir strikið bæði í talanda og athæfi. Hann hins vegar sannfærði okkur um að koma með sér á skemmtistað, þar sem að stemmingin væri. Við létum til leiðast sérstaklega vegna þess að staðurinn var nokkrum skrefum frá gistiheimilinu.

En áður en við höldum í hann tek ég eftir myndarlegri stúlku sem greinilega er ekki á heimaslóðum, þar sem hún gengur ein um torgið skimandi í kringum sig. Ég hélt áfram að fylgjast með henni, svona til að ganga úr skugga um að hún sé ekki að bíða eftir einhverjum. Þegar mér virðist að svo sé ekki, ákvað ég að ganga að henni í þeim tilgangi að bjóða henni að koma með okkur á þennan skemmtistað sem hún þáði með virtum.

Ég og stúlkan enduðum síðan á því að dansa og skemmta okkur frameftir nóttu en ákváðum síðan að skella okkur niður að vatninu þar sem að lókallinn var enn að partýstörfum. Þar horfðum við á sólarupprásina meðan við spjölluðum um heima og geima. Því miður þurfti hún að ná flugi síðar um daginn, þannig að við þurftum að enda okkar góðu kynni fyrr en við vildum. 

Daginn eftir, á fyrsta sunnudegi ársins, ákváðum ég og Bruno að skella okkur í hjólreiðatúr um borgina til að skoða ytri hluta hennar. Á leið okkar um fátæklegt úthverfið rákumst við á tvo unga menn sem vildu endilega spjalla við okkur. Við vorum tvístíga í fyrstu en ákváðum að setjast með þeim að spjalli. Það kom fljótt í ljós að báðir höfðu marga fjöruna sopið en annar þeirra hafði þó komið undir sig fótunum á meðan hinn bjó enn nánast á götunni og þurfti oftar en ekki að treysta á ölmusu til að draga fram lífið. Þetta voru fínir náungar og því ákváðum við að hitta þá aftur um kvöldið til að grípa nokkra drykki saman. Áður en við kvöddumst bentu þeir okkur á athyglisverða hluta borgarinnar þar sem túristar láta ekki sjá sig að jafnaði. Við vorum ekki lengi að taka þá á orðinu og renndum þangað með viðkomu í kirkjugarði borgarinnar. Þegar við erum að rölta um aðalinnkeyrsluna að kirkjugarðinum, rennir pallbíll framhjá okkur með nokkrum innfæddum standandi í kringum líkkistu. Þegar við spurðumst fyrir hvort að þetta væri venjan við flutning látinna í garðinn tjáði okkur ein gömul kona að þarna væri líklegast á ferðinni heimilislaus einstaklingur með enga ættingja til að kosta útför. Í slíkum tilfellum flytja sjálfboðaliðar kistuna í garðinn þar sem greftrun fer fram í sérstökum hluta garðsins, mjög sérstakt allt saman. Kirkjugarðurinn sjálfur var mjög fallegur á að líta og smelltum við því nokkrum myndum af honum áður en við héldum för okkar áfram.

Þegar við síðan renndum inn í úthverfin var þar að finna mikið líf og fjör, þar sem að í flestum götum var fólk að stunda ýmsa götuleiki með áhorfendum í flestum tilfellum. Við fylgdumst með þessari skemmtilegu menningu í dágóða stund en héldum síðar enn lengra að útjaðri borgarinnar. Þar var að finna húsdýr fyrir utan flest híbýli og í flestum tilfellum hestar. Einnig var verið að reka nautgripi um göturnar á meðan fjölskyldur voru á rölti saman á þessum fallega sunnudegi. Við enduðum á því að spjalla við hóp fólks sem sat saman í rólegheitum og beið þess að dagurinn liði. Mennirnir tjáðu okkur að lífið væri langt frá því að vera dans á rósum, mikið frekar á þyrnum þeirra. Virkilega vinalegt fólk sem þótti athyglisvert að við værum staddir í útjaðri borgarinnar. Næst héldum við að vatninu til að fá okkur einn kaldann og fylgjast með sólsetrinu, en vatnið sjálft er á við 30 Þingvallavötn og það eina í heiminum þar sem hákarlar lifa góðu lífi í ferskvatninu. Við ákváðum að skella okkur sem fyrst á aðaleyju vatnsins sem er eldfjallaeyja að nafni Ometepe.

Um kvöldið hittum við síðan félagana frá því fyrr um daginn en annar þeirra tók með sér unnustu sína frá Ísrael. Sú var stór og mikil kona með miklar ranghugmyndir um eigið ágæti, þar sem að hún tjáði okkur einlægt hversu vel gefin hún væri og að hún ætti erfitt með að eiga samskipti við einfalt fólk, sem reyndar sagði mér að hún væri frekar einföld í sínu gáfnafari. Ég endaði kvöldið með að bjóða stráknum sem bjó á götunni að borða og kvaddi hann síðan með virtum. Bruno og ég féllumst síðan á að drífa okkur til þessarar eldfjallaeyju daginn eftir.

Báturinn sem við skelltum okkur með var varla sjófær ef svo má að orði komast, þar sem að öldurnar þeyttust inni rýmið þar sem við sátum með tilheyrandi vatnsflæmi undir fótum okkar. Tveimur tímum síðar erum við komnir á áfangastað en einungis til að uppgötva að framundan væri hægfara standandi rútuferð yfir á annan enda eyjunnar. Þegar við síðan loks komum á þann stað sem Bruno hafði í huga varðandi gistingu, kemur í ljós að hann er yfirbókaður og því ekki um annað að ræða en að rölta 5 km upp að rótum annars eldfjallsins í svarta myrkri. Þegar við síðan loks komum á staðinn kemur í ljós að um er að ræða mjög svo einfalda gistingu með lélegum hermannabeddum. Þegar loks er búið að finna fyrir okkur bedda innan um 10 aðra ákváðum við að taka göngutúr í myrkrinu í þeim tilgangi að finna stað þar sem hægt væri að fá góða pizzu. Sá göngutúr tók rúma klukkustund en þegar við loks fundum staðinn var verið að loka ofninum og ekki fyrirséð að hægt væri að fá pizzu. Ég var ekki alveg á því og náði að sannfæra konurnar sem voru þar að störfum um að skella einni í ofnin enda værum við búnir að leggja á okkur mikið ferðalag til að bragða þeirra frægu flatbökur.

Eftir að hafa snætt gómsæta flatbökuna stakk ég upp á því að halda enn lengra inn í myrkrið og heimækja annan gististað sem ég hafði heyrt að væri mikið gleðibæli. Bruno var ekki alveg á því í fyrstu en ég náði að sannfæra hann um að við yrðum ekki lengi. Þegar við loks fundum þann staðinn kom fljótt í ljós að sögusagnirnar voru sannar, mikið fjör og ekki síst á eigandanum sjálfum sem er Íri, en honum fannst ekkert verra að vera með Íslending í heimsókn og hellti því óspart í okkur Bruno. Það þarf varla að taka því fram að göngutúrinn til baka í kolniða myrkrinu tók mun lengri tíma en eðlilegt þykir.

Daginn eftir leigðum við okkur hjól og hjóluðum um nánasta umhverfi en vegirnir þarna voru vægast sagt í slæmu ásigkomulagi, þannig að fjallahjólin komu að góðum notum. Við enduðum á stað þar sem hægt var að baða sig í vatni einu sem var kærkomið því það var mjög heitt þennan daginn. Annars var sá hluti eyjunnar sem við dvöldum á mjög svo framandi. Einu samgöngurnar voru „ varla hangandi saman rútur“, reiðhjól og hestar. Svín, hestar, hænur og hundar léku lausum hala hvarvetna og hver og einn íbúi pollrólegur varðandi lífið og tilveruna.

Engu að síður ákvað ég daginn eftir að drífa mig aftur upp á meginlandið á meðan Bruno kleif eldfjallið skýjum hulið :). Ég dreif mig beinustu leið í strandbæ sem heitir San Juan del Sur og dvaldi þar í góðu yfirlæti hjá konu einni sem rak lítið gistiheimili. Þar var ég með mitt eigið herbergi í umhverfi sem líktist meira heimili en gististað. Staðurinn sjálfur var típískur ferðamannastaður án þess þó að tapa sínum upprunalega karakter, þannig að þarna var gott að vera um stund. Bruno mætti síðan tveimur dögum síðar og djömmuðum við með nokkrum heimamönnum tvö kvöld í röð en þá fannst okkur vera nóg komið og tími til kominn að fara yfir landamæri Costa Rica. 

Yfir höfuð er Nicaragua mjög áhugavert land í alla staði en það skemmdi aðeins fyrir mér að vera veikur nánast helminginn af dvöl minni þar. Þar af leiðandi gæti ég alveg hugsað mér að heimsækja þetta ágæta land aftur og dvelja lengur í það skiptið enda eru tvær vikur varla teljandi í jafn áhugaverðu landi.

Aðfangadagskvöld !

Götuhafnarbolti á fyrsta sunnudegi 2011, í Granada, Nicaragua !

Á rölti fyrir utan Capurgana í frumskógasvæði Kólumbíu !

Á leið til eyjunnar Ometepe í Nicaragua

Einn á ferð um frumskóg Kólumbíu !

Islas San Blas við strendur Panamá

Hondúras

Ég tók svokallaðan colectivo (9 manna bílar) yfir landamærin til Hondúras, sem vanalega er þægilegur ferðamáti. Hins vegar þegar bíllinn bar að garði var hann þegar orðinn troðfullur og þurfti ég að sitja á kolli milli sæta í 2 klst eða alla leið til flugvallarins þar sem að hluti af hópnum átti flug þennan daginn. Það tók hins vegar einn og hálfan tíma að komast inn og út úr höfuðborginni sem gerði það að verkum að við komum ekki á áfangastað fyrr en um kvöldið. Við landamærin var rólegt ástand og hlutirnir gengu eins og í sögu, en ég hafði heyrt ýmsar sögur um landamæri Hondúras, en líkt og fyrr í ferðinni, flaug ég í gegn án vankvæða.

Þegar ég kom loks til Copan de Ruinas var ekki um auðugan garð að gresja varðandi gistingu, sem var einnig frekar dýr miðað við það sem ég var orðinn vanur á ferðalaginu. Ég ákvað að taka rúm á gistiheimili sem síðar kom í ljós að væri troðfullt af ungum ferðalöngum í partýhug. Um kvöldið lenti ég á spjalli við enn einn Argentínumanninn, en þessi var kafari og starfaði á Roatan sem er ein af þessum eyjum rétt fyrir utan Hondúras. Einnig hitti ég hollenska stúlku, Jude að nafni, sem ég hafði kynnst í byrjun ferðar og meðal annars stundað með henni jarðsigshella í Mexíkó. Daginn eftir dreif ég mig að skoða síðustu fornminjar/pýramída Maya indjána í þessu ferðalagi. Pýramídarnir voru mjög flottir og þá sérstaklega fórnarstiginn og einhverskonar knattspyrnuvöllur á miðju svæðinu. Það var þess virði að stoppa í þessum bæ til að bera þá augum, en að sama skapi hugsaði ég með mér að nú væri ég búinn að sjá nóg af slíku, eða þangað til Perú verður komið. Ég tók síðan góðan göngutúr um nágrenni pýramídanna sem var fullt af fuglalífi, eðlum, fiðrildum og ýmsum öðrum kvikindum, mjög fallegur staður. Kvöldið fór í að drekka nokkra bjóra og borða á gangstéttinni ásamt öðrum íbúum við matarvagna sem þar voru staðsettir. Nóttin var erfið þar sem að unga fólkið var að skemmta sér með tilheyrandi látum og vanvirðingu gagnvart þeim sem voru að reyna að sofa. Á endanum fékk ég nóg og lét þau heyra það án þess þó að vera dónlegur, enda hef ég svo sem verið þeirra megin við borðið oftar en einu sinni.

Ég vaknaði kl.5 um morguninn í þeim tilgangi að ná rútunni alla leið til La Ceiba eða 9 tíma ferð ef allt gengi að óskum. Bærinn var umlukinn þoku þennan morguninn sem gerði stemminguna mjög sérstaka. Ég fékk ágætis sæti og rútan var ekki sem verst, þó svo að hún fengi væntanlega ekki skoðun á Íslandi líkt og flest faratækin sem ég hef ferðast með hingað til. Þegar til borgarinnar San Jose var komið þurfti ég að skipta um rútu með smá bið, sem ég nýtti til að skella mér afsíðis og reykja eina rettu eða svo. Þar sem ég stend og reyki kemur að mér miðaldra maður og bíður mér að kaupa vindla af sér, sem ég varð að afþakka þar sem að ég var ekki með nógu mikinn pening á mér. Við fórum hins vegar að spjalla og þá helst um hið pólitíska ástand sem ríkir í landinu ásamt þeim breytingum sem að heimurinn virðist vera að ganga í gegnum varðandi ýmsa hluti. Þegar ég síðan geri mig reiðubúinn að koma mér í rútuna, vill kallgreyið endilega gefa mér einn vindil ásamt símanúmerinu sínu ef ég skyldi koma aftur til borgarinnar. Ég gat ekki annað en þegið gjöfina og óskað honum góðs gengis.

Næsta rúta var vægast sagt léleg en hún þurfti að stoppa í ein 5 skipti til að laga þrýstikerfið á bremsunum, sem gerði það að verkum að ég var farinn að hafa áhyggjur af því að ná ferjunni yfir til eyjunnar Utila. Í einum af bremsustoppunum byrjar ameríkani að spjalla við mig og segja mér skuggalegar og vænissjúkar rútusögur frá Hondúras. Ein þeirra fjallaði um par sem var á ferðalagi þegar rútan skyndilega stoppar og inn koma vopnaðir ræningjar. Einn þeirra hins vegar fer eitthvað að eiga við stúlkuna sem kærastanum líkaði ekki við og hafði því afskipti af, en það endaði með því að ræninginn skaut hann í höfuðið og þar með aflífaði hann í rútunni. Hressandi saga frá ameríkananum sem síðan stökk upp í næstu rútu í þeim tilgangi að taka enga sénsa. Ég horfði á eftir honum og hugsaði með mér „ hvers vegna í andskotanum er maðurinn búsettur hérna ef hann er á tauginni alla daga“.

Þrátt fyrir öll þessi stopp náðum við loks að komast til borgarinnar áður en síðasta ferjan færi yfir til eyjunnar. Ég var hins vegar enn óákveðinn um hvor eyjanna ég ætti að fara til, Roatan eða Utila. Sú fyrri rándýr en með fallegum ströndum, sú síðari með ódýrum köfunarnámskeiðum og hippastemmingu. Ég ákvað á endanum, eftir að hafa ráðfært mig við strák sem var að umskipa farangri frá Roatan-ferjunni, að skella mér til Utila enda var það planið í byrjun. Þegar ég hins vegar spurðist fyrir um ferðir á milli eyjanna var mér tjáð að ég þyrfti að koma aftur til meginlandsins til að komast yfir á hina eyjuna, nema ég gæti snapað mér far með einhverri skútu sem var frekar langsótt. Ferðin yfir til Utila gekk snuðrulaust fyrir sig og var ég kominn á áfangastað einum og hálfum tíma síðar eða um kvöldmatarleytið.

Þegar ég kem í land bíður fjöldi manns með auglýsingamiða frá hinum og þessum köfunarskólum með tilheyrandi tilboðum. Mér leist strax vel á einn af þeim, enda var hann með sendiferðabíl til að ferja fólk og boðið var upp á fría gistingu fyrstu nóttina og bjór við komuna. Ég ákvað að láta slag standa og athuga hvað fleira væri í sekknum, enda engin skuldbinding á bakvið tilboðið. Þegar ég loks kem á staðinn finn ég strax að um góðan stað sé að ræða. Fyrir það fyrsta leit búnaðurinn fyrir að vera nýlegur, vinalegt viðmót frá starfsfólki án þess að vera falkst og síðast en ekki síst var væntanlegur kennari minn myndarleg kona frá Spáni. Ekki nóg með að hún væri frá Spáni heldur var hún vinur spænsks pars sem ég kynntist í Mazunte í Mexíkó, en þau ráku gistiheimili sem ég sótti oft til að hitta skemmtilegt fólk. Þetta þótti mér skýrt merki um að ég væri á réttum stað. Ég ákvað því án frekari umhugsunar að skella mér á svokallað „Open Water“ eða byrjenda-námskeið hjá þessari köfunarmiðstöð. Ég fékk herbergi með enskri stúlku sem talaði svo háfleyga „oxford ensku“ og lágróma í þokkabót að ég átti í stöðugt í vandræðum með að skilja hana.

Næsti morgun fór í það að horfa á hræðilega væmið amerískt kennslumyndband um undirstöðuatriði í köfun, ósofinn og skítþunnur. Kvöldið hafði nefnilega farið í það að athuga nokkra bari með hressu liði sem var annað hvort að kafa sér til skemmtunar eða læra köfun hjá sömu miðstöð. Seinni part dags var síðan farið í það að kynnast búnaðinum og prófa hann við bryggjusporðinn. Það gekk mjög vel en við vorum í sjónum í nánast 3 klst. þar sem að sumir nemendur voru eitthvað að vandræðast. Það var hins vegar skrítin tilfinning að anda að sér undir yfirborðinu en mjög góð að sama skapi, enda er ég ekki í fiskamerkinu fyrir ekki neitt, fjandinn hafi það. Daginn eftir var síðan farið með okkur snemma morguns út á haf til að kafa í umhverfi kóralrifa á litlu dýpi. Það var vægast sagt ein sú besta upplifun sem ég hef kynnst á minni lífsleið, endalaust magn af mismunandi sjávardýrum í kristaltærum sjónum, stórkostlegt ástand vægast sagt.

Þriðja daginn var aftur farið útá haf en á meira dýpi í þetta skipti. Ég gerði þau mistök að fara út á lífið með tilheyrandi vöku frameftir nóttu eftir á, þar sem ég sat að drykkju með næturverðinum á svæðinu, en honum mun ég gera betri skil síðar í þessum pistli. Þetta þýddi að ég var bæði ósofinn og mitt á milli þess að vera fullur og þunnur. Það er skemmst frá því að segja að mér gekk ekki vel með köfunina þennan daginn og náði aðeins annarri af tveimur en ég fékk þvílíka ónotatilfinningu í þeirri síðari að ég gat ekki hugsað mér að fara niður. Það hins vegar reddaði alveg deginum þegar við tókum eftir hvalhákarli í nágrenni við okkur. Þegar við loks náðum að staðsetja hann fóru allir út í sjóinn með pípu-köfunarbúnað. Þegar ég kem ofan í sjóinn og lít niður sé ég að kvikindið er tveimur metrum frá mér og stefnir undir mig, sem  hann gerði með fjölda fiska í eftirdragi, stórkostleg upplifun hreint út sagt.

Ég ákvað að láta áfengið eiga sig þetta kvöldið í þeim tilgangi að klára námskeiðið með stæl. Ég var því í ferskari kantinum daginn eftir sem gerði köfunina auðvelda og það líka í stórkostlegu umhverfi allskyns kynjavera við kóralrifin. Ég kláraði síðan skriflega áfangann með 90 % árangri, en ég var kominn í bjórinn þegar ég tók prófið! :)

Aðfangadagskvöldi eyddi ég á eyjunni með skemmtisiglingu og tilheyrandi djammi langt frameftir nóttu með gestum og starfsmönnum köfunarmiðstöðvarinnar, þar sem að lokatóninn var sleginn í félagskap næturvarðarins enn og aftur. Jóladagur fór mest megnis í það að jafna sig á syndum fyrri nætur með því að ganga um staði sem ég hafði ekki séð, sundurbitinn á fótunum sökum sandflugna sem er einn mesti vargur sem ég hef komist í kynni við. Kvöldinu eyddi ég með hópi fólks sem ákvað að elda og borða saman þetta kvöld. Að málsverðinum loknum reyndum við að standsetja ákveðna tegund af loftbelg sem hefur sig á loft með hjálp hita sem kemur frá einhverskonar kerti sem staðsett er í botninum á belggrindinni. Það er skemmst frá því að segja að loftbelgurinn fuðraði upp áður en hann náði að hefja sig á loft. Að þessu loknu ætlaði ég í háttinn enda útkeyrður eftir köfun og djamm síðustu daga en þá kom upp leiðindar atvik á svæðinu, en áður en ég kem að því er best að greina ykkur betur frá áðurnefndum næturverði.

Fyrsta kvöldið mitt á eyjunni kynntist ég Augustín, maður um fimmtugt, næturverði köfunarskólans og gistiaðstöðunnar. Augustín er virkilega sérstakur náungi sem hefur nánast óbeit á útlendingum og þá sérstaklega Bandaríkjamönnum. Hann var í andstöðu við sína eigin þjóð eftir að hafa verið látin dúsa í fangelsi í 9 ár fyrir að hafa undir höndum ákveðið magn af marijúana að eigin sögn. Fangelsisvistin hefur svo sannarlega undið hann upp og ekki hægt að segja að um betrunarvist hafi verið að ræða, enda eru fangelsi í Hondúras engin dans á rósum. Engu að síður þá náðum við ágætlega saman, þ.e. að ég náði til hans með þolinmæðinni sem gerði það að verkum að hann sagði mér hluti sem að hann vanalega talaði ekki um. Þrátt fyrir að vera næturvörður/öryggisvörður á svæðinu, var hann lepjandi áfengi alla vaktina en var engu að síður mjög vakandi í sínu starfi, s.s. sinnti starfinu að mestu þrátt fyrir að vera í annarlegu ástandi oftast nær. Hann var oftast í góðu skapi og stutt í húmorinn, t.d. urraði hann oft og títt á gesti staðarins, með bjór í hendi og nokkra götuhunda í eftirdragi. Hann hins vegar talaði mikið um það að hann ætti erfitt með svefn og að hann þyrfti að komast undir læknishendur og þá helst til geðlæknis því honum fannst hann vera að missa vitið. 

Á annan í jólum var hann búinn að vera vakandi og drekkandi í tvo sólarhringa. Ég ákvað því að taka af honum rommflöskuna sem hann hafði keypt handa okkur með það fyrir augum að koma í veg fyrir frekara ástand af hans hálfu. Þegar ég síðan er á leið í háttinn heyri ég mikil læti frá eldhúsaðstöðunni. Þegar ég athuga hvað er á seiði kemur í ljós að Augustín og bandarísk kona hafi lent saman og fyrir misskilning varð konan ofsa hrædd því kallinn, því hann hafði verið að skera eitthvað matarkyns og hélt því á hnífnum þegar þeim urðu á orðaskipti. Þetta gerði að verkum að kokkurinn á svæðinu hafði afskipti af og endaði það með slagsmálum milli Augustín og kokksins, þar sem að Augustín gaf kokknum nokkur hnefahögg í andlitið. Eftir það áttaði hann sig á því hvað hann hefði gert og var fullur iðrunar, á meðan kokkurinn (bandarískur) hellti yfir hann blótsyrðum og hótaði að kæra hann til lögreglunnar og koma honum þar með í fangelsi aftur, enda kallinn á skilorði.

Ekki var það til að bæta ástandið á kallinum sem grét og grét liggjandi á götunni, á meðan hundarnir hans geltu stanslaust af áhyggjum. Á endanum náðu ég og fleiri að sefja kallgreyið og róa ástandið. Bandaríska konan hafði áttað sig á að ekki hefði verið um hættuástand að ræða í eldhúsinu og ætlaði ekki að fara með málið lengra. Það gerði hins vegar kokkurinn eftir að hafa ráðfært sig við eiganda staðarins og því var Augustín í varðhaldi þegar ég yfirgaf eyjuna, væntanlega á leið í fangelsi aftur. (sjá mynd af eigendanum og Augustín með bjórinn nokkrum dögum áður)

Ég reyndar náði ekki að yfirgefa eyjuna fyrr en degi síðar þar sem að ekki var hægt að sigla inn í höfnina við meginlandið sökum ölduróts. Þegar ég loks komst í land ákvað ég að bruna strax til annarrar borgar stutt frá landamærum Nicaragua í þeim tilgangi að sofa eina nótt og drífa mig síðan yfir landamærin. Ástæðan var sú að ástandið í Hondúras er frekar eldfimt og mikið um glæpi og því engin ástæða til að staldra við, ég hætti því við að athuga með sjálfboðastarf á þessum slóðum. Með mér í för var Frakki að nafni Bruno (Stuttur Frakki), en við töluðum saman á spænsku sem var kærkomið eftir að hafa verið alltof mikið innan um enskumælandi fólks. Við ákvaðum að gista nálægt rútumiðstöðinni á hættulegasta stað borgarinnar Tegucicalpa, sem er reyndar hættulegasta borg Hondúras. Það er skemmst frá því að segja að við héldum okkur innandyra það kvöldið, enda mikil spenna í loftinu þarna með tilheyrandi vopnaburði osfv. Við hins vegar emjuðum úr hlátri þegar við heyrðum lagið „We are the World“ glymja yfir hverfinu og alla leið upp í herbergi okkar, enda frekar kaldhæðnislegt að heyra slíkan friðarsöng í jafn hættulegu hverfi.

Þegar hér var komið við sögu var meltingarkerfið farið að gefa sig meira en góðu hófi gegnir, sem kunni ekki góðri lukku að stýra þar sem ég var á leið í langt og erfitt rútuferðalag.

Meira um það og fleira í næsta pistli......