Byrjun ferðar

Það var í líkingu að vera í ókunnugri flugstöð þegar ég loksins komst í gegnum líkamsleitina af manninum með sílikonhanskana, reyndar án endaþarsm tilburða. Þegar hann síðan bað mig að snú mér við til þess að framkvæma sama þuklið, hugsaði ég með mér hversu langt þarf að líða að maður hreinlega verði tekin í endaþarmsskoðun við það eitt að vilja skoða heiminn. Eftir að hafa reimt skóna mína og sett tölvuna aftur í töskuna mína,  fékk ég mér kaffi og spáði í hvort ég ætti að eyða hellings klinki, sem ég var með,  í jafnvel góða bók á tilboðsverði eða kaupa mér annan pela af íslensku brennivíni, upphæðin.. 1000 kr.

Eftir að hafa séð ódýrustu kiljurnar á 2500 kr, ákvað ég að rölta í blessaðan Landsbankann og athuga hvort ég gæti ekki bara fengið þessu skipt í dollara fyrir dvöl mína í þriðja heiminum. Þegar ég spyr hvort ekki sé hægt að skipta klinki í erlendan gjaldeyri...þá segir íturvaxinn gjaldkerinn við mig að það sé nú hægt, EN, það fari eftir því hversu mikið af klinki er um að ræða, líkt og að það væru takmarkanir á því hversu mikið hún hug á að telja (taka ber fram að það var engin að bíða eftir afgreiðslu á eftir mér). Ég gerist að sjálfsögðu meðvirkur og tjái henni að einungis sé um að ræða 1000kr, henni til léttis en þó taldi hún með mæðu smápeningana, sem aðallega saman stóðu af 100kr, ásamt 200kr í tíköllum. Að sama skapi gaf hún mér ákveðin svip sem sagði mér að hún var að lenda í þessum aðstæðum í jafnvel fyrst skipti á starfsferlinum. Á sama augnabliki og ég er að taka við dollurunum, hugleiði ég hvort að íslendingar sjái sig knúna til að eyða peningunum sínum í okurverðlagða hluti, líkt og útlendingurinn gerir á leið úr landi, í þeirri blindu hugsjón að losa sig við verðlaust klink.

Ég rölti þreyttur og ósofinn í átt að mínu útgönguhliði á hárréttum tíma (aldrei þessu vant), rann í gegnum röðina og settist í sætið sem ég sjálfur hafði valið í eigin-innritun, í stað þess að bíða í langri röð í þeim tilgangi að láta einhvern pirraðan starfsmann í viðhafnarbúning gera það fyrir mig.

Flugið var mjög gott. Ég sat við hliðina á mæðgum sem voru á leið til Mílanó að hitta systur móðurinnar. Við fengum ótrúlegt aðflug að London, en skýafarið létti í sömu andrá og við nálguðumst borgina, þetta gaf til kynna að London væri ready fyrir mig. Ég fékk töskuna fljótlega og var því kominn í lestina fyrr en ég hélt. Lestarferðin til Hackney gekk vel, en löng var hún og þröng. Ég átti síðan ekki í vandræðum með að rata að húsi Bens vinar míns (sem reyndar var ekki í borginni), með ákveðnu menningarsjokki á leiðinni, því ég var með þeim örfáu sem voru ljósir á hörund.

Ég fann húsið og lykillinn auðveldlega og stuttu síðar kemur Steven Wilson heim, en ég vissi ekki að hann yrði á staðnum. En það var kannski eins gott, þar sem að hann er fínasti náungi. Eftir að hafa lagt mig og síðan tekið göngutúr um nærliggjandi svæði, byrjaði ég að fá mér í glas og fljótlega var ég kominn í matarboð hjá (nokkuð ánægðum með sig) englendingum. Eftir það fór ég í gott partý í yfirgefnum pöbb nálægt heimili Ben. Þema kvöldsins var Keltnesk lifandi tónlist með hópdönsum viðstaddra. Ég tók með mér íslenskt brennivín og gaf þeim sem áhuga höfðu....sem flestir höfðu ásamt neftóbakinu.

Á leið heim úr partýinu lenti ég í einum af mínum skemmtilegu lífsreynslum. Þegar ég var nýbúinn að ganga inn í kyrrláta götuna hans Ben mætir mér köttur í uþb 10m fjarlægð, við byrjum að stara á hvorn annan hreyfingarlausir. Í sömu andrá sé ég annað dýr nokkuð fyrir aftan köttinn, á sömu gangstétt í beinni línu. Fyrst hélt ég að þetta væri hundur sem hefði sloppið út en þegar dýrið stoppaði 30m fyrir aftan köttinn og byrjaði að stara á mig líka, áttaði ég mig á því að þetta væri refur og svona líka gullfallegur. Ég byjaði því að stara á refinn, kötturinn hélt samt áfram án þess að vita hvað væri fyrir aftan hann, í uþb 20 sek eða þangað til ég beygði mig niður til að ná í myndavélina. Þá þaut rebbi í burtu en kötturinn hélt áfram, haldandi að hann væri að taka keppnina með trompi.

Ég vaknaði síðan seint og síðar meir á sunnudeginum en kom mér á lappir um 2 leytið, með það fyrir augum að ganga nokkurn spöl til að vera þátttakandi í People´s kitchen, viðburður sem Steve var að skipuleggja. Göngutúrinn var nokkuð lengri en ég hafði áætlað eða réttara sagt nokkrum kílómetrum lengri, en á sama tíma hafði ég tækifæri á að skoða Hackney hverfið. Þegar ég síðan loksins rann á áfangastað, tók við skemmtilegur dagur með ókunnugu fólki úr ýmsum áttum. Þarna var verið að undirbúa risastóra matarveislu með matvælum sem voru komnar framyfir síðasta söludag en í fullkomnu standi til manneldis. Allir sem voru þarna innandyra voru að vinna sjálfboðavinnu við að fæða fólk af götunni og þá ekki endilega þá sem eru heimilislausir, heldur hvern sem er.

Ég mjakaðist fljótt í það hlutverk að sjá um að undirbúa borðbúnað osfv með því að vaska allt draslið upp eða fyrir áætlaðar rúmlega 100 persónur. Það gekk ansi vel og enn betur eftir að ég fékk hjálp frá öðrum. Þegar maturinn var loksins tilbúinn og fólk búið að borða var salnum skyndilega breytt í tónleikasal. Tónlistarmennirnir sem mættu á svæðið voru ekki af verri endanum, frá Jamaica, Afríku og Englandi, frábær tónlist í alla staði og stemmingin ekki síðri. Ég kynntist þarna fullt af athyglisverðu fólki með jafn áhugaverðum samræðum. Ber þar hæst Christofer frá Jamaica, harðjaxl með sama húmor og ég, enda emjuðum við úr hlátri saman, sérstaklega yfir pælingunni þegar Harry prins kemur með óléttu kærustuna sína frá Kingston og það er bersýnilegt að um sanna ást sé að ræða í líkingu við Lennon/Ono.

Þetta stóð yfir til kl. 3 um nóttina og því kominn tími til að koma sér heim. Ég ákvað að taka strætóinn enda orðið mjög kalt í borginni eða 0 gráður, það var því ansi kalt að bíða en þess virði, því ferðin var stórskemmtileg á annari hæð rútunnar á fremsta bekk. Þegar ég síðan var að nálgast híbýli Ben skellti ég mér í næturverlsun og keypti mér samloku. Stuttu eftir að ég geng útúr búðinni rekst ég enn og aftur á ref og er ég ekki frá því að það hafi verið sá sami og kvöldið áður, því hann tók sér lengri tíma í að stúdera mig en kvöldið áður. Eftir að hafa skilið eftir helming af samlokunni fyrir refinn rölti ég heim sáttur við menn og dýr.

Daginn eftir fór ég að hitta Palla Ólafs í þeim tilgangi að gista hjá honum síðstu nóttina í London. Palli var að vinna yfir daginn en skyldi eftir lykil hjá dyraverðinum til að ég kæmist með föggur mínar upp í íbúðina. Síðan skellti ég mér niður í miðbæ til að borða með Palla. Við tókum síðan rólegt kvöld, enda þurftum við báðir að vakna snemma, hann til vinnu en ég til að fara uppá flugvöll. Ég ákvað að taka flugrútu upp á Stansted flugvöll í þeim tilgangi að upplifa aðra hluta borgarinnar. Sú ferð gekk vel og var aldrei þessu vant bara ágætt að bíða á Stansted, ég fékk mér skoskan bjór á barnum sem var með bjórfestival kynningu og horfði á einn þátt af Idiot Abroad, sem ég mæli eindregið með.

Þegar ég loksins er kominn í miðborg Barcelona um kvöldið, næ ég ekki í Pepe vin minn, sá sem ég var búinn að fá gistingu hjá. Ég reyni og reyni að hringja í kauða en ekkert svar. Ég hugsaði með mér að ég gæti ekki beðið endalaust fyrir utan húsið, þannig að ég fer með hafurtask mitt á einn af mínum uppáhalds börum í Barrio Gotico eða Born hverfinu. Þar var eigandi barsins Alessandra ein að dóla, þannig að við gátum spjallað saman milli þess sem ég reyndi að ná í kauða. Hún var eitthvað leið yfir því hvað væri lítið að gera en ég sagði í gríni (alvöru) að hún þyrfti ekkert að óttast þetta kvöldið, því það fólk hafi alltaf streymt inn til hennar þegar ég væri hjá henni. Það var eins hendi veifað, fólk fór að streyma inn á barinn og áður en langt um leið var staðurinn orðinn þétt setinn (lítill staður reyndar). Ég náði síðan loks í Pep en hann hefði þá verið á fyllerí upp í borginni eða Graciahverfinu. Hann náttúrulega mundi ekkert eftir að hafa lofað mér gistingu en var samt glaður að heyra í mér og ákvað að skella sér niðureftir til að hitta mig. Við sátum síðan að svamli fram á nótt.

Daginn eftir fór ég að hitta Ásgeir og við röltum um gamlar slóðir og drukkum öl, virkilega góður dagur það. Ég endaði síðan á hótelinu þar sem ég áður starfaði í þeim tilgangi að hitta góða vini mína frá þeim tíma. Það þýddi nokkur rauðvínsglös og gott spjall eins og von er vísa þegar þessir öðlingar eru annars vegar.

Daginn eftir skellti ég mér til borgarinnar Girona sem er ein fallegasta borg Katalúníu, borg sem ég hef lengi ætlað að heimsækja en ekki haft nægilega gott tilefni til. Í þetta sinn var tilefnið gott en ætlunin var að heimsækja vin minn Martin sem ég kynntist í Marakkó síðasta vetur. Martin og vinur hans David tóku á móti mér og um leið var ég dottinn inn í menninguna með þeim en í borginni var heljarinnar hátíð og því margt um manninn. Í ofan á lag þurfti Martin að vinna við hátíðina í nokkra klst þannig að ég sat með David og tveimur indælum stúlkum á virkilega vinalegum stað í gamla hluta borgarinnar. David hafði flakkað mikið um Suður Ameríku og sagði mér skemmtilegar sögur af ferðinni, ásamt öðrum mjög fyndnum úr hans lífi. Við fórum síðan á meira pöbbarölt og enduðum síðan á aðal tónleikasvæðinu en þar var Martin einmitt að vinna. Stúlkurnar þurftu burt að hverfa sökum vinnu daginn eftir, en fóru þó ekki fyrr en 3 um nóttina. Við Martin tókum á því og vorum ekki komnir heim til hans fyrr en um 8 leytið, enn í góðum gír. Dagurinn eftir fór aðallega í að taka því rólega enda stefndi í annað eins kvöld sem og varð raunin. Nema í þetta skipti komum við heim kl. 7. Daginn eftir rölti ég með David að vinnustaðnum og kvaddi hann áður en ég hélt á lestarstöðina aftur virkilega sáttur með Girona. 

Ég kom til Barcelona seint um daginn og mælti mér mót með Pep. Við ákváðum að rölta á hótelið og láta Inigo vin minn vita að ég ætlaði að afþakka gistingu hjá honum og taka síðstu nóttina á gólfinu hjá Pep, sökum þess að ég nennti ekki að færa föggur mínar enn og aftur. Hann tók því vel og sturtaði einni rauðvín í okkar meðan við spjölluðum á hótelbarnum. Síðan enduðum við með Agnesi af hótelinu á bar til kl. 3 um nóttina. Ég var mættur uppá flugvöll kl. 9 um morguninn með langvarandi timburmenn og djammþreytu á leið í langt ferðalag, flug til Madrid með 2klst bið og síðan 11 tíma flug til Cancún. 

Framhald síðar .....