Þar sem að ég hef ekki gefið mér tíma til að skrifa undanfarnar 2 vikur, þá verður þetta hundavað að duga að sinni. Ég mun hinsvegar taka mig á og skrifa með reglulegra millibili. Myndir munu fylgja síðar ásamt því að ég mun hlaða mínum bestu myndum inná facebooksíðuna bráðlega.

Þegar ég beið við innritunina á flugvellinum í Barcelona tók ég eftir hippalegum náunga sem stillti sér upp í röðina með einungis gítartösku í farteskinu. Þegar ég var síðan loks kominn inn í flugstöðina kemur þessi náungi upp að mér og spyr mig hvort ég sé á leiðinni til Cancún, ég tjáði honum að svo væri án þess að gefa honum meira færi á samræðum. Þegar ég fer síðan reykingaraðstöðuna sem er undir beru lofti, kemur náunginn aftur og ég bíð honum sæti mér við hlið enda leit hann ekki út fyrir að hafa óhreint mjöl í pokahorninu.

Hann tjáir mér að hann heiti John Paul og að hann búi oftast á strandstaðnum Playa del Carmen sem er nokkuð sunnar en Cancún. Hann tjáði mér einnig að hann væri búinn að vera í Katalóníu undanfarna 3 mánuði þar sem að hann fann ástina með 50 ára gamalli hjúkrunarkonu. Hann segir mér líka að hann sé tónlistarmaður frá Kanada og vinni fyrir sér við karabíska hafið með því að spila á börum osfv. Ég rekst síðan á hann lauslega á flugstöðinni í Madrid en við fórum á mis við hvorn annan þar. Flugið frá Madríd var allt í lagi þrátt fyrir nokkuð þrönga aðstöðu, en ég hafði nokkrar bíómyndir til að horfa á og síðan var færður matur, rauðvín og kaffi á leiðinni sem tók 10 klst og 30 mín.

Þegar ég loks kemst útúr flugvélinni bíða okkar fyrstu vegabréfsathuganir og það nánast í rananum frá útgangi flugvélarinnar. Þegar að röðin kemur að mér lítur lögreglan á passann og spyr mig síðan hvernig ástandið væri á Íslandi, ég varð nánast orðlaus yfir því að hann skyldi vera meðvitaður um slíka hluti (sérstaklega í ljósi þess að ástandið í Mexíkó er ekki upp á marga fiska) en náði að stynja upp að það væri slæmt en færi vonandi að batna brátt. Eftir að hafa fengið töskuna fljótlega kom ég mér í áttina að töskueftirlitinu en í sömu andrá heyri ég þessi líka voða læti og geri mér grein fyrir því að um er að ræða drukkinn ameríkana. Þegar ég sný mér við til að athuga betur trúi ég vart mínum eigin augum, því þarna virðist vera staddur Don King (umboðsmaður margra boxara, t.d Mike Tyson) vel drukkinn með mexíkanska fánan í hendinni, greinilega á leið til Cancún. Hann var greinilega mjög ánægður með að vera kominn til landsins og mexíkanarnir brostu í kampinn við þessa uppákomu.

Ég ákvað að taka fyrstu rútu til Cancún í þeim tilgangi að finna eitthvað farfuglaheimili til að geta loks sofið enda hafði ég ekki náð neinum svefni á leiðinni. Fljótlega fann ég frekar sjoppulega gistingu en mér var svo sem sama þar sem að hún dugði vel fyrir mínar þarfir. Það var reyndar galli á gjöf Njarðar þar sem að diskótek var statt við hlið gistiheimilisins og hátíð hinna dauðu hafin með háværri tónlist fram eftir morgni. Þegar ég var búinn að sturta mig með teknótónlist frá diskótekinu ákvað ég að skella mér á ströndina í Cancún til þess að skoða mig um í nokkrar klst. Ég gaf mig á tal við ameríkana sem gisti þarna í sama tilgangi og við ákváðum að skella okkur saman áður en við færum á umferðamistöðina til að halda áfram okkar för.


Cancún hefur rosalega fallegar strendur sem við gengum um en þá er það upptalið. Það var samt gaman að skoða hvernig fólk getur hangið þarna svo vikum skiptir því það er engin menning þarna, einungis túristar að að djamma eða slaka á. Ég skellti mér því upp í rútu áleiðis til Playa del Carmen sem er gamalt fiskimannaþorp sem er að vísu orðin túristastaður en með meiri local-menningu. Þegar ég kom í rútuna kemur í ljós að ég er eini farþeginn frá Cancún, að vísu stoppaði bílstjórinn fyrir nokkrum á leiðinni en þeir farþegar voru aðeins að fara stuttar vegalengdir. 

Playa del Carmen virkaði ágætlega á mig í fyrstu, hellingur af túristum en einnig nóg af heimamönnum sem gerði staðinn bærilegri. Ég var fljótur að finna gistiheimilið sem ég hafði ákveðið að gista á og varð ekki fyrir vonbrigðum með aðstöðuna eða móttökurnar. Ég tók því rólega fyrsta kvöldið, rölti um nærliggjandi götur og niður á strönd enda enn örlítið þreyttur eftir allt ferðalagið. Daginn eftir ákvað ég að rölta á nýjar slóðir og jafnvel hafa auga með hvort ég rækist á John Paul. Ég byrjaði daginn á því að rölta niður á strönd til að synda í fyrsta skipti í karabíska hafinu, sjórinn var hlýr og notalegur en ennfremur kristaltær. Fyrir framan mig sá ég eyjuna Conzumel og skemmtiferðaskip í nágrenni hennar. Það besta var samt að það var ekki mikið af fólki og umhverfið því notalegra en ella. 
Þegar ég síðan var búinn að fara aftur á gistiheimilið og sturta mig hófst göngutúrinn. Ekki leið á löngu þar til að hóað var í mig af götunni, þar situr John Paul (George og Ringo) í stuttbuxum einum klæða, hippalegri en nokkru sinni fyrr. Við ákváðum að versla nokkra bjóra og kíkja á staðinn sem hann býr á. Þegar við síðan komum þangað sé ég að ekki er um neinn venjulegan stað að ræða, heldur stórt svæði milli húsa með stórum trjám og trjákofi fyrir miðju þess stærsta, lítil bygging og síðan nokkurskonar tjaldaðstaða í bakgarðinum. Hann er s.s. búsettur í öðru tjaldinu en á móti honum mexíkani að nafni Nicolas. Aðrir bjuggu á svæðinu líka, þar á meðal grindhoraður vinalegur mexíkani sem vann við það að gera höggmyndir og var eigandi svæðisins. Við settumst niður og spjölluðum um stund en ákváðum síðan að skella okkur á röltið og finna okkur eitthvað í svanginn. Eftir langan göngutúr fundum við ágætis stað fyrir utan túrastasvæðið og fengum okkur vel útlátin kjúklingarétt og bjór fyrir 500 kr. á manninn.

Eftir matinn ákváðum við að kíkja á barinn sem að John sækir hvað mest en þar fundum við Rocky sem er barrottan á þeim bænum og maðurinn sem reddar túristum því sem ekki fæst í búðum. Maðurinn var allur hokinn og skjældur að giska 65 ára en leit út fyrir að vera að nálgast nírætt. Eftir nokkra bjóra og skemmtilegt spjall við nokkra kana sem búa þarna allt árið um kring ákvað ég að drífa mig í bælið og hvíla mig. 

Næsti dagur var ósköp svipaður, sjósund, hádegismatur á veitingastað sem heimamenn sækja og síðan heimsókn til John Paul þar sem ég sat fram eftir kvöldi við gítarleik og söng, s.s. fín stemming. Næsti dagur fór í göngu meðfram strandlengjunni en síðan tók ég því rólega á gistiheimilinu með feikna spjalli við ellilífeyrisþega frá Barcelona að nafni Jose Blanco, sem er búinn að vera á flakkinu um Mið og Suður Ameríku síðstu 4 árin. Hann hafði frá ýmsu að segja og fljótt kom í ljós að hann var hápólitískur og mikill fótboltaunnandi, virkilega skemmtilegur karl.

Ég ákvað að þetta skyldi vera mín síðasta nótt á þessum stað því það var kominn tími til að færa mig til Tulum sem er í klst langri aksturs fjarlægð suður með ströndinni. Ég var búinn að fá góð ráð um gistiheimili sem hefur orðspor um að vera mikið gleðihús. 


Næsta dag rölti ég að staðnum þar sem maður tekur svokallaða Colectivos sem eru bílar sem taka 9 farþega í einu og eru hvað mest notaðir af heimamönnum. Þegar ég er síðan búinn að skrá mig inná gistiheimilið áttaði ég mig fljótt á að þetta væri staðurinn til að gista á, þrátt fyrir að vera í 3 km langri fjarlægð frá ströndinni.

Ég skelli mér á röltið til að taka bæinn út en fljótlega eftir að göngutúrinn hófst tek ég eftir að eitthvað er um að vera á aðalgötunni. Þegar ég nálgast staðinn sé ég að fólk er að fylgjast með einhverju sem að mér finnst vera sena í kvikmynd, því að þarna eru menn klæddir hermannaklæðum með klúta fyrir vitjum og vopnaðir hríðskotabyssum. Að sama skapi eru þeir á jeppa með stórri stand-hríðskotabyssu aftast á pallinum. Þarna er líka maður með upptökuvél og fólk virðist vera að fylgjast með tökum á bíómynd. Þegar ég ber mig á tal við unga stráka sem eru að horfa á, tjá þeir mér að um sé að ræða einhverskonar mexíkanska öryggissveit sem hafi verið kölluð út en hvers vegna vissu þeir ekki (síðar kom í ljós að um rán hefði verið að ræða). Ég ákvað að rölta um aðrar hliðargötur og enda síðan á ekta sjoppulegum mexíkönskum bar í bakaleiðinni. Þeir sem eru þar innandyra taka mér vel enda líklega ekki vanir því að túristarnir komi þarna inn. Einn þeirra meira að segja gerði sér dælt við mig á meðan annar hýr vinur hans fylgdist með, ég spjalla í rólegheitum yfir einum bjór en ákvað að láta það gott heita og dríf mig yfir á gistiheimilið til þess að sturta mig og athuga hvort eitthvað líf sé í tuskunum þar á bæ.

Það kemur strax í ljós að fólk sem sækir þetta gistiheimili er mjög opið og vinalegt og ég lendi í skemmtilegum samræðum frameftir kvöldi, kannski fyrir utan samræðurnar við áströlsku stúlkuna sem var vægast sagt ein tilfinningaleg rúst t.d. fór hún að skæla þegar ég sagðist vera hestamaður, þá ákvað ég að sleppa því að segja henni að ég væri einnig hvalamaður.

Þegar ég síðan ætla að fara að halla höfði meðal 5 annarra, rennur upp fyrir mér að í herberginu er einungis kvenfólk, sem var ekki verra hugsaði ég. Ég ber mig á tal við eina vinalega þýska sem kom fremur seint til að gista og hún tjáir mér að hún sé að koma beint frá Guatemala eftir 20 tíma rútuferðalag, en sé búin að vera að flakka síðastu 3 mánuð, einn af þeim alein þar sem að kærasti hennar þurfti að fara aftur heim til Þýskalands. Daginn eftir ákváðum við að skella okkur í hjólreiðatúr saman ásamt danskri konu niður að mayarústum sem eru í við ströndina. 

Dagurinn var virkilega skemmtilegur, sérstaklega hjólreiðatúrinn á ströndinni sjálfri. Næsta dag fór ég með þeirri þýsku á aðra strönd nokkuð fyrir utan Tulum til að synda og kafa með risaskjaldbökum. Það tók mig smá stund að venjast því að kafa með öndunarpípunni en um leið og ég rakst á skjaldböku róaðist ég og náði að fylgja henni í uþb 40 mín, frábær stund.

Kvöldið fór í að spjalla við fallegar stúlkur, par sem er búið að vera að ferðast í 7 ár og maya-indjána sem var að læra að vera seiðmaður, hann bauð mér að hafa samband við sig ef ég hefði einhverjar spurningar um menningu maya-indjána. 

Eftir 3 nætur í Tulum ákvað ég og sú þýska (Chatarina) að halda til Valladolid sem er fallegur bær í 3 klst akstursfjarlægð. Við fundum virkilega fallegt gistiheimili í hjarta bæjarins og ákváðum strax að dvelja þarna í 3 nætur amk. Bærinn sjálfur er þekktur fyrir að vera vinalegur með helling af fólki sem klæðist þjóðlegum (maya) fatnaði og ekki síst fyrir stuttar fjarlægðir til jarðsigshella og aldagamalla maya rústa. Ég skellti mér strax daginn eftir í fyrsta jarðsigsbólið sem er í miðjum bænum og varð strax hugfanginn að þessu náttúrufyrirbrigði, enda fátt betra en að skella sér til sunds í kristaltæru vatninu með helling af fallegum fiskum. 
Næsti dagur fór í að skoða „Ek Balam“ sem eru með frægari rústum landsins, ekki síst fyrir að vera þær hæstu og að mögulegt sé að ganga óáreittur um allt svæðið, þar á meðal klífa pýramídana. Að sama skapi býr svæðið yfir Cenote (jarðsigshellir) þar sem við stungum okkur til sunds á heitasta tíma dagsins, s.s. ótrúlegur staður til að vera á.

Um kvöldið spjallaði ég við athyglisvert fólk frá hinum þessum löndum heimsins sem hafði fram að færa skemmtilegar frásagnir af bæði ferðalögum og daglegu lífi. Næsti dagur fór í að skoða og synda í einum af fallegustu Cenote landins (sjá myndband) sem var frábær upplifun í alla staði. Restin af deginum fór í að rölta um bæinn og skoða svæði sem ég hafði ekki skoðað enn, virkilega fallegur bær með vinalegu fólki. Kvöldið fór í að grilla á gistiheimilinu og spjalla fram á nótt.

Næsti leggur var til borgarinnar Medira sem er sú stærsta í héraðinu 700.000 íbúar. Ég var ákveðin í því að gista einungis eina nótt, enda lítið spenntur fyrir að hanga í borgum þegar öll þessi náttúra er á næsta leiti. Medira er falleg borg með flottri menningu, en það var einmitt hátíð í bæ þegar ég mæti og þar af leiðandi mikið um dýrðir og tónlist. Þegar hér er komið við sögu eru tveir belgar búnir að slást í för með okkur með það fyrir augum fylgjast að til frumskógarsvæðisins Palanque. 


Við ákváðum samt sem áður að stoppa við í lítilli borg á leiðinni sem er þekkt fyrir að hafa stöðugt orðið fyrir innrás sjóræningja á 17, 18 og 19. öld. Campeche heitir staðurinn, sem er virkilega fallegur en algjörlega steindauður hvað varðar menningu. Samt sem áður vorum við heppinn þar sem að risastór sýning varðandi 200 ára afmæli Mexíkó var kominn í bæinn. Sýningin var virkilega flott og gaf manni góða innsýn á það sem undan hefur gengið á þessu landsvæði. Daginn eftir var aftur stigið upp í rútu og í þetta skipti beina leið inn í frumskógarsvæðið Chiapas, sem er eitt fallegasta svæði landsins, frá náttúrunar hendi og menningarlega séð, því þar búa flestir maya-indjánar landsins, ásamt því að þar er við lýði andspyrnuhreyfingin Zapatistas sem hefur barist fyrir réttindum þessa fólks síðan 1994.

Rútuferðin var ágæt, þó hún hafi verið nokkuð lengri en áætlað var, en það skipti litlu máli þar sem að margt bar fyrir augun á leiðinni. Við komum frekar seint til bæjarins Palanque og tókum leigubíl beinustu leið til Panache sem er svæði inní frumskóginum nálægt maya-rústum, sem samanstendur af nokkrum gistiheimilum, einum veitingastað og tveimur börum, en allt voða frumstætt.

Það sem sló mann fyrst við komuna á þetta svæði var rakinn og öll dýrahljóðin í umhverfinu sérstaklega í öskuröpunum. Þetta er þéttur skógur með lækjarsprænum og þröngum göngustígum í gegnum gróðurinn. Við bókuðum fyrstu nótttina í mjög flottri gistingu sem var svo sem ágætt, þar sem að ekki veitti af góðum bedda fyrir þreytt bak eftir allar rútuferðirnar. Þarna var samankomið allskonar fólk en allir opnir og vinalegir. 
Þetta kvöld endaði með því að ég og annar belginn fórum með nokkrum mexíkönum niður í bæinn til að horfa á boxbardaga. Þegar við komum á staðinn helltist yfir mig ákveðið menningarsjokk, þarna voru nánast einungis karlmenn og síðan stripparar útum allt, ásamt afdrepi þar sem að menn og stripparar gengu út og inn til skiptis, ein þeirra meira að segja kom nakinn út og klæddi sig fyrir framan mig, áhorfið á boxið féll um sjálft sig um stundarsakir sökum þess. Eftir að boxið var búið drifum við okkur aftur til baka og hittum þar fyrir skemmtilegt fólk sem endaði með tequiladrykkju fram á nótt. Daginn eftir skipti ég yfir í mun ódýrari gistingu sem var fyrir einstakling en mjög frumstæð, ástæðan var tvíþætt, fyrir það fyrsta vildi ég vera útaf fyrir mig og í annan stað þá féll næturbröltið mitt í grýttan jarðveg hjá þeirri þýsku.

Þegar ég var búinn að ganga frá gistingunni þá skellti ég mér í að skoða rústirnar í næsta nágrenni, mjög fallegur staður og friðsæll. Næsta kvöld var svipað hinu fyrra, mikill glaumur og mikil gleði með bæði mexikönum og annarar þjóðar kvikindum. Dagurinn þar á eftir var rólegheita dagur, ég skellti mér í bæinn til að fara á netið og í apótekið en að öðru leyti tók ég því rólega í frumskóginum, enda ætlunin að fara í smáferð til að skoða nokkrar náttúruperlur þar sem hægt væri að stinga sér til sunds í hitanum. Það gerði ég á gríðalega fallegum stað sem heitir Agua Azul eða Bláu Vötnin (sjá myndir).


Kvöldið var rólegt enda var ég enn að jafna mig á tequiladrykkjunni fyrstu tvö kvöldin. Hins vegar var erfitt að festa svefn fyrir öskuröpunum sem voru orðnir fleiri á svæðinu og því var einhverskonar þinghald þeirra á milli alla nóttina. Daginn eftir komst ég í návígi við einn apann þar sem hann féll niður úr tré, eftir að er virtist bardaga við annan apa, og var því illa særður bæði eftir bardagann og fallið. Annars var sama uppá teningnum, rólegheit og snemma í háttinn til að vera í stakk búinn fyrir erfiða rútuferð um mjög svo krókótta og bratta fjallavegi til borgarinnar San Cristobal De Las Casas. 

Ferðadagurinn byrjaði vel þar sem að ég og ferðafélagi minn Max þurftum ekki að bíða lengi eftir að komast í rútuna og vorum því borubrattir þangað til að við keyrðum inní umferðaöngþveitið sem hafði skapast sökum sömu mótmæla og við lentum í á leið okkar til Agua Azul, en í þetta skipti vorum við fastir í þvögunni í tæpa 3 tíma. Þegar við loks komumst af stað, tók ferðin engu að síður lengri tíma og í stað þess að ferðast í 4 tíma urðu þeir 9 þegar á leiðarenda var komið.

Nú hef ég verið í San Cristobal í 3 nætur og það er vægt til orða tekið fallegur staður. Það eina sem fer í mig hérna er gegndarlaust betl og fjöldi barna að vinna á götunum frá morgni til nætur. Ég er að mestu búinn að ráfa um bæinn, en í gær fór ég í skemmtilega siglingu um rosalega fallega á sem rennur um gil sem samanstendur af 70 – 100 m háum björgum, ásamt því að dýralífið samanstóð af krókódílum, hrægömmum, eðlum ofl fuglategundum. Helgin hefur verið annasöm hvað varðar skemmtanalíf og viðburði. Ég ætla að melta það aðeins áður en ég tjái mig meira um atburði helgarinnar ;)

Á morgun er förinni síðan heitið til Oaxaca sem er hérað norðaustan við það svæði sem ég er á núna. Þetta svæði er frægt fyrir rosalegan góðan mat, handverk, náttúrufegurð og menningu. Þar ætla ég að heimsækja aðalborgina, en þaðan er hægt að skoða marga merkilega staði án þess að þurfa að fara langt. Síðan er förinni heitið í 400 manna fjallaþorp sem stundum stendur upp fyrir skýjafarið. Að lokum er förinni heitið niður að Kyrrahafinu þar sem ég ætla að baða mig í sjónum og sólinni.

Jæja, þetta verður að duga að sinni en vonandi verður ekki lengi að bíða eftir næstu færslu, sem verður þá ítarlegri yfirferð á færri ferðadögum.

Bestu kveðjur