Oaxaca

Það hefur gengið erfiðlega að skrifa undanfarið, því kemur hérna stuttur pistill um það sem hefur á daga mína dregið upp á síðkastið.

Ég lagði í 12 tíma rútuferðalag til Oaxaca sem er borg á vesturströnd Mexíkó. Ég eyddi 2 nóttum þar sem var kannski full lítið en engu að síður náði ég að skoða það sem ég vildi. Borgin er mjög falleg og mun afslappaðari en ég hélt, t.d. bera ekki margir lögregluþjónar vopn og fólk er almennt vinalegt. Það eina sem ég fór að skoða frá náttúrunar hendi var risastórt tré sem er yfir 2000 ára gamalt. Annars rölti ég um borgina og skoðaði menninguna ásamt því að borða frábæran mat en Oaxaca er frægt fyrir góðan mat.

Ég var hins vegar orðinn spenntur fyrir því að fara upp í fjöllin og ákvað því að leggja í hann um hádegi til að koma þangað meðan enn væri bjart. Ferðin var svakaleg en ég held að beygjurnar upp fjallasvæðið hafi verið yfir 500 talsins en það sakaði ekki þar sem að fegurðin á leiðinni var svakaleg.

Þegar ég loks kom á leiðarenda varð ég ekki fyrir vonbrigðum með staðinn. Skýin umléku litla þorpið og ég fann strax hversu góður staður þetta væri, ekki síst sökum tveggja hunda sem lögðu sig við fætur mína meðan ég sötraði kaffið og reyndi að átta mig á hvar best væri að gista.

Ég fann fljótlega gistinguna, herbergi fyrir 900kr, á góðum stað. Fljótlega kemur í ljós að ásamt mér er nett fríkað franskt par á gistiheimilinu, maðurinn á mínum aldri en stúlkan 22 ára, en leit út fyrir að vera 16 ára. Þau eru samt ósköp vinaleg ásamt því að hann spilaði og söng skemmtileg frönsk og spænsk lög, sem gerði stemminguna enn betri.

Síðar um kvöldið mætti stórfjölskylda frá Acapulco eða 30 talsins, frá ömmunni til barnabarna. Þau slóu upp varðeld og umhverfis hann sátum við öll fram á nótt. Frakkinn spilaði á gítarinn á meðan við hin drukkum Mezcal (hálfgert tequila) úr 30 lítra kút. Í sömu andrá voru leifar af skýjum flöktandi umhverfis okkur en þess á milli fullt tungl og stjörnufans.

Daginn eftir vaknaði ég við það að stórfjölskyldan hafði hafið heljarinnar morgunverð sem okkur var að sjálfsögðu boðið til. Eftir morgunverðin fórum við ásamt mexíkönskum strák ofar í fjöllinn til að heimsækja annað gistiheimili sem er mun afskektara. Við eyddum deginum þar í góðu yfirlæti húsráðenda. Daginn eftir ákvað ég að drífa mig á ströndina og eyða þar einhverjum tíma.

Allan tímann í fjöllunum fylgdi mér hundurinn á gistiheimilinu, hvort sem ég fór í stuttan göngutúr eða langan. Hinn hundurinn taldi nægjanlegt að liggja fyrir framan hurðina mína á nóttunni, algjör snilld.

Strandbærinn heitir Mazunte og er sá fallegasti sem ég hef komið til. Ég gisti við ströndina, þannig að það tekur mig innan við mínútu að komast í sjóinn. Mjög fáir túristar eru staddir hérna og eru fiskimenn við veiðar bæði við ströndina og á litlum bátum út á hafi. Hérna er aflöppuð en einnig skapandi stemming, þannig að manni leiðist ekki vitund. Það eina sem ég hef gert sem gæti talið túristalegt, var að skella mér í 3 tíma siglingu við strendurnar og síðan útá haf til að skoða risaskjaldbökur. Við sáum aragrúa af skjaldbökum, einnig tvo hvali og hákarl. Einnig skellti ég mér útí hafið til að komast í snertingu við eina risaskjaldbökuna, reyndar stuttu eftir að við sáum hákarlinn :).

Ferðafélagi minn frá Belgíu, Max, kom annan daginn og hefur verið hérna með mér síðan. Við höfum einnig kynnst skemmtilegum fírum frá Póllandi, ásamt annarra þjóða kvikindum. Mikið partýstand eins og gefur að skilja þegar gist er í strandbæ.

Nú hef ég verið hér í tæpa viku og í kvöld ætla ég að skella mér í enn eitt rútuferðalagið eða aftur til San Cristobal, en þaðan er auðveldara að fara yfir til Guatemala. Hins vegar sá ég áðan að á þessu svæði hafa verið svakalegar rigningar, þannig að vegir hafa farið úr skorðum, þannig að ég þarf að ganga úr skugga um að svo sé ekki á minni leið, ferðalagið er alveg nógu langt fyrir. Ég ætti að vera kominn til Guatemala á mánudaginn.

Myndir koma síðar, en internetsambandið hérna er frekar slappt sem gerir niðurhölun mynda langdregna.